*به پایگاه هفته نامه خبری حوزه (افق حوزه) خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
منو اصلی
نام :   
ایمیل :   
اخبار

سایت مقام معظم رهبری

خبرگزاری حوزه نیوز

مدیریت حوزه علیمه قم

صفحه اصلی > نمایش اخبار 


روانشناسی, دانستنی‌های کودکان شماره خبر: ٤٠٤٤٧١ ١٢:٢٢ - 1397/09/28   چرا نباید پدر و مادر سختگیری باشید؟ ارسال به دوست نسخه چاپي


چرا نباید پدر و مادر سختگیری باشید؟

چرا نباید پدر و مادر سختگیری باشید؟


درست است که تربیت فرزند نیاز به جدیت و سختگیری دارد؛ اما مرز این سختگیری با خشونت گاهی بسیار کم‌رنگ می‌شود. پدر و مادرهای سختگیر تقریباً همیشه، نتیجه‌ای جز آن‌چه انتظار دارند عایدشان می‌شود؛ فرزندانی بی‌اعتماد به نفس، افسرده و ترسو یا فرزندانی سرکش، لج‌باز، ضداجتماعی و مخرب. در واقع سختگیری اگر تبدیل به یک عادت تربیتی شود یا انتقام‌گیری و لجبازی به آن راه پیدا کند می‌تواند شما و فرزندتان را وارد چالش پایان‌ناپذیری کند که به‌نفع هیچ کدامتان نیست...

 

درست است که تربیت فرزند نیاز به جدیت و سختگیری دارد؛ اما مرز این سختگیری با خشونت گاهی بسیار کمرنگ میشود. پدر و مادرهای سختگیر تقریباً همیشه، نتیجهای جز آنچه انتظار دارند عایدشان میشود؛ فرزندانی بیاعتماد به نفس، افسرده و ترسو یا فرزندانی سرکش، لجباز، ضداجتماعی و مخرب. در واقع سختگیری اگر تبدیل به یک عادت تربیتی شود یا انتقامگیری و لجبازی به آن راه پیدا کند میتواند شما و فرزندتان را وارد چالش پایانناپذیری کند که بهنفع هیچ کدامتان نیست. اولین نتیجه سختگیری، ایجاد حس ناامنی در کودک است، کودکی که شما را پناه خود میداند، با سختگیری و خشونت خاموش شما کمکم احساس خشم و خصومت نسبت به شما پیدا میکند و این خشم یا بهصورت فعال (یعنی تخریبگری، لجبازی، سرکشی و دعوا و درگیری) نمود پیدا میکند یا بهصورت منفعل (مثل ترس، پنهانکاری، کاهش اعتماد به نفس، احساس ناتوانی و سرخوردگی). اگر میخواهید تربیت متعادلتری داشته باشید، قبل از آنکه شور سختگیری را درآورید این توصیهها را بخوانید:

پدر و مادر بودن صبر و تحمل فوقالعادهای میطلبد. بنابراین آستانه تحملتان را بالاتر ببرید و هر وقت در مرز عصبانیت بودید، کمی مکث کنید. از محیط دور شوید و تا وقتی توانایی گفتوگوی بیتنش را بهدست نیاوردهاید، با فرزندتان صحبت نکنید. سختگیریهای نابهجا، سرزنشهای پیدرپی، غرولندهای زیاد، نیش و کنایه و طعنه، مقایسه فرزندان با دیگران و یادآوری مکرر اشتباههای آنان و تحقیر و توهین کردن به بچهها شاید در لحظه شما را آرام کند؛ اما روش اشتباهی برای تنبیه بچههاست. به یاد داشته باشید که خیلی وقتها دلیل اشتباه فرزند شما ندانستن و کمتجربگی است. بنابراین او را به چشم یک بزرگسال نگاه نکنید و انتظارات واقعی داشته باشید. پدر و مادرهای سختگیر قواعد تغییرناپذیر دارند. اگر میخواهید سهلگیرتر باشید باید قوانین درجه یک، دو و سه تعیین کنید. قوانین درجه یک، ارزشهای خانوادگی شما هستند که اصلاً تغییر نمیکنند. قوانین درجه دو آنهایی هستند که بسته به شرایط و سن فرزندان میتوانند عوض شوند و قوانین درجه سه، آنهایی که بیشتر جنبه پیشنهاد دارند و نظر بچهها هم در اجرای آنها دخیل است. به قوانین خانواده خود فکر کنید و سعی کنید آنها را در این سه دسته جای دهید. هرچه قوانین دسته اول بیشتر باشند یعنی شما سختگیرترید. بهترین حالت این است که قوانین درجه 2 شما بیشاز درجه یک و درجه سه باشند. بهجای آموزش کلامی، آموزش عملی بدهید. این بهترین راه تربیت فرزند است. خودتان رفتاری را داشته باشید که انتظار دارید او انجام دهد. اگر دوست دارید منظم باشد، خودتان نظم را رعایت کنید. اگر انتظار دارید در هر شرایطی راست بگوید خودتان هیچوقت دروغ نگویید. برای اصلاح رفتار اشتباه فرزندتان در لحظه واکنش نشان ندهید. چون به احتمال زیاد این واکنش با عصبانیت همراه است.

الهام آزاد / منبع: ایران

 

 

 

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA


خروج