*به پایگاه هفته نامه خبری حوزه (افق حوزه) خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
منو اصلی
نام :   
ایمیل :   
اخبار

سایت مقام معظم رهبری

خبرگزاری حوزه نیوز

مدیریت حوزه علیمه قم

صفحه اصلی > نمایش اخبار 


گروه خبری: اخلاق در حوزه, اخلاق در حوزه  | تاریخ:1397/07/10 | ساعت:٠٨:٣٦ | شماره خبر:٤٠٣١٧٠ |  


    درس اخلاق شماره 569معنای مذمت دنیا در روایات / آیت‌الله مصباح یزدی

معنای مذمت دنیا در روایات / آیت‌الله مصباح یزدی

 با توجه به این‌که دنیا در قرآن و روایت مذموم و بی‌ارزش معرفی شده، حال این سؤال مطرح می‌شود که بالاخره باید با این دنیا چه کنیم؟ با این دنیایی که حضرت علی‌ علیه السلام در نهج‌البلاغه در موردش می‌فرماید: «و لهی فی عینی اوهی و اوهن من عفصة مقرة»؛ یعنی این دنیا در نظر من به اندازه یک دانه بلوط تلخ ارزش ندارد. در جای دیگر دنیا را به برگ درختی... 

  



با توجه به اینکه دنیا در قرآن و روایت مذموم و بیارزش معرفی شده، حال این سؤال مطرح میشود که بالاخره باید با این دنیا چه کنیم؟ با این دنیایی که حضرت علی علیه السلام در نهجالبلاغه در موردش میفرماید: «و لهی فی عینی اوهی و اوهن من عفصة مقرة»؛ یعنی این دنیا در نظر من به اندازه یک دانه بلوط تلخ ارزش ندارد. در جای دیگر دنیا را به برگ درختی در دهان یک ملخ یا اسختوان خوکی در دست یک جذامی تشبیه نموده است. آیا انسان باید این دنیا را رها کند و مثلاً به بیانانی دور از اجتماع برود و مشغول عبادت شود، یا این روایات در مقام بیان مطلب دیگری است؟!

بهطور کلی از تعبیراتی که در مذمت دنیا وارد شده، دو برداشت نادرست از آن شده است:

بعضیها خیال میکنند که بهطور کلی باید از لذائذ دنیا چشمپوشی کنند و به همین دلیل از زندگی اجتماعی، انس گرفتن با انسانهای دیگر و فعالیتهای سیاسی اجتماعی دوری میکنند و میگویند: همه اینها بازی دنیاست و خوب است که انسان فقط عبادت کند تا به بهشت برود.

برداشت نادرست دیگر ریشه در گروهی از اهل یونان دارد، آنها سعی میکردند در یک سرپناه بهصورتی زندگی کنند که فقط از سرما و گرما در امان باشند و قوت لایموتی بخورند تا زنده باشند. منطق آنها این بود که اگر بخواهیم یکی از این نعمتهای دنیا را بهدست بیاوریم، باید بیش از لذتی که از آن میبریم زحمت بکشیم و این کار عاقلانهای نیست و لذا ما کمتر زحمت میکشیم و راحتتر نیز هستیم. بعضی از فرقههای منسوب به صوفیه نیز چنین منطقی دارند. این افراد میگفتند: راحتی زندگی به همین است که انسان هیچ تعلقی به هیچ چیز نداشته باشد و ما نه زن و بچه میخواهیم و نه خانه و زندگی.

زندگی دنیا از نگاه اسلام

بیشک این نوع نگرش به دنیا و زندگی دنیوی، از نگاه اسلامی مردود و یک نوع تنبلی است. ما در این عالم آفریده شدیم تا تلاش کنیم و با تلاشمان به سعادت ابدی برسیم که فرمود: «لیس للانسان الا ما سعی». اصل این نظر که ما بهدنبال راحتی باشیم یک منطق خداپسند و عقلپسند نیست. ما برای راحتی خلق نشدیم و راحتی برای جای دیگری است که در روایت آمد: «إن الیوم عمل و لا حساب و إن غداً حساب و لا عمل».

در این دنیا راحتی مطلق وجود ندارد و راحتی نیز هدف این عالم نیست؛ اگر هم راحتی مطلوب است بهخاطر این است که مقدمهای برای تجدید قوا برای کارهای بعدی است. استراحت مقدمه این است که بهتر بتوانی کار کنی. خداوند این امور و سختیهای در آن را فراهم کرده تا ما در معرض امتحانات واقع شویم و انتخاب کنیم و ارزش کار ما به آن انتخاب است. میبینید که انسان در نگاه اسلام، باید به بازار برود و حلال و حرامها را ببیند، با دیگران مراوده و گفتوگو کند و گاهی دعوایش شود، گاهی در مسایل سیاسی باید به جنگ برود و مبارزه کند، گاهی باید زندان و شکنجه شود و فحش و تهمت بشنود که تمام این مسایل برای انسان سازنده است.

نتیجه بحث

برخی خیال میکنند که با کنارهگیری از دنیا پیش خدا خیلی مقام پیدا میکنند، ولی هر کنارهگیری اینطور نیست و بعضی از کنارهگیریها گناه و فرار از تکلیف است. کسی که تکلیفش امر به معروف و نهی از منکر یا جهاد و حمایت از مظلوم است، بگوید من حوصله این دردسرها را ندارم و این دنیا پلید و بیارزش است! نه آقا! دنیا پلید نیست، بلکه کار کردن برای خدا بسیار ارزشمند است. تو نیز همت پیدا کن و یاد بگیر که چه باید انجام بدهی.

تهیه و تنظیم: علیاکبر بخشی

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA

 

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 





شنبه ٢٤ آذر ١٣٩٧
جستجوی وب
کانال تلگرام
با افق حوزه به روز باشید
با
کانال تلگرام