مجموعه خاطرات سفر به دروازه دنیا /1‌ / حسن صدرایى عارف چرا دروازه دنیا؟/ حضور جوانان انگلیسی در فرودگاه امام خمینی (ره) اشاره: دعوت به همایشى در انگلستان در سال گذشته و حضور در این کشور، فرصت مناسبى فراهم آورد تا درباره جایگاه اسلام و شرایط مسلمانان و نیز حوزه‌هاى علمیه در غرب، مطالعه و کنکاش نمایم. ...

اشاره:

دعوت به همایشى در انگلستان در سال گذشته و حضور در این کشور، فرصت مناسبى فراهم آورد تا درباره جایگاه اسلام و شرایط مسلمانان و نیز حوزه‌هاى علمیه در غرب، مطالعه و کنکاش نمایم. در آن سفر هفت روزه با افراد و شخصیت‌هاى متفاوتى ملاقات و گفت‌وگو کردم؛ جمعى از ایرانیان مقیم انگلیس، برخى از مسئولان مراکز دینى، جوانان، خانواده‌هاى انگلیسى و تعدادى از مهاجران غیر ایرانى، مخاطبین من در آن گفت‌وگوها بودند. از آنجا که این سفر اولین مسافرتم به یک کشور اروپایى محسوب مى‌شد و نیز به علت تفاوت قابل توجه نوع زندگى و مناسبات اجتماعى بین ایران و کشورهاى اروپایى، ماجراهاى جالبى هم پیش آمد که به پیشنهاد برخى دوستان، تصمیم گرفتم آن ملاقات‌ها و اتفاقات را به همراه تحلیلى مختصر درباره وضعیت ایرانیان و مسلمانان مقیم انگلیس، جایگاه آنان بین سایر شهروندان انگلیسى و هم‌چنین پیشرفت‌ها و بحرا‌ن‌هاى جامعه انگلیس، در قالب خاطرات ارایه کنم. تمام تلاشم این بوده که مطالب، منحصر به نقل اتفاقات و رفت و آمدها نشود. بنابراین سعى کردم با بهره‌گیرى از منابع معتبر و رسمى، خوانندگان را با برخى اطلاعات و اخبار جانبى و احیانا مورد نیاز آشنا کنم. ‌ ‌

چرا دروازه دنیا؟

اولین عنوانى که براى این خاطرات به ذهنم خطور کرد" خاطرات سفر به دروازه دنیا" بود. چون پیش از این، تعبیر "دروازه دنیا" را درباره لندن در وصیت‌نامه مرحوم آیةاللّه‌العظمى فاضل ‌لنکرانى قدس‌سره خوانده بودم.  ایشان به علت وجود فرهنگ‌ها، ملیت‌ها و نمایندگان تعداد قابل توجهى از ادیان، مکاتب و نحله‌هاى گوناگون در انگلیس، خواستار راه‌اندازى مرکزى براى تبیین و معرفى اندیشه‌هاى ناب شیعى در لندن و طرح آموزه‌هاى اهل بیت علیهم‌السلام در مجامع علمى و آکادمیک غرب شده بودند. ‌ ‌

اطلاعات کلى درباره بریتانیا

با مراجعه به برخى منابع انسانى و اینترنتى، اطلاعاتى درباره بریتانیا و وضعیت مسلمان‌هاى آنجا به دست آوردم. پادشاهى متحد بریتانیاى کبیر و ایرلند شمالى ‌ United Kingdom‌ (UK)   از چهار بخش تشکیل شده است: سه بخش آن کشورهاى باستانى انگلستان، اسکاتلند و ولز هستند که روى‌هم جزیره بریتانیاى کبیر (به طور خلاصه بریتانیا) را تشکیل مى‌دهند و بخش چهارم، ایرلند شمالى است که در جزیره ایرلند قرار دارد. در بسیارى از منابع ایرانى، کل کشور بریتانیا به اشتباه، انگلستان یا (انگلیس) خوانده مى‌شود. آب و هواى این کشور مرطوب و معتدل و 200 روز از سال ابرى و بارانى است. پایتخت این کشور، لندن، پس از مکزیکوسیتى، نیویورک و توکیو، پرجمعیت‌ترین شهر دنیا به شمار مى‌آید. این کشور با مساحت بیش از 229 هزار کیلومتر مربع در شمال غربى اروپا واقع شده و به عنوان هشتمین جزیره بزرگ جهان، بیش از 60 میلیون نفر جمعیت دارد. اکثریت بریتانیا را مسیحیان پیرو مذهب انگلیکان (نوعى مذهب پروتستان) تشکیل مى‌دهند. زبان رسمى این کشور، انگلیسى و واحد پول رسمى آن نیز پوند است. این کشور، پادشاهى مشروطه دارد و طبق قانون، پادشاه بریتانیا در رأس دو قوه اجرائیه و قضائیه بوده، فرمانده کل نیروهاى مسلح سلطنتى و رییس کلیساى انگلیس است. البته پادشاه بریتانیا به طور صورى در رأس قوه اجرایى قرار دارد و در عمل، دولت پادشاهى، قوه اجرائیه را دراختیار دارد؛ در این دولت، نخست‌وزیر و وزراء معمولاً از حزبى انتخاب مى‌شوند که اکثریت پارلمانى را داشته باشد. ‌ ‌

حرکت به سوى فرودگاه امام خمینى(ره)

آماده سفر شدم؛ ساعت 8 صبح پرواز داشتم که طبق مقررات باید 3 ساعت قبل از پرواز در فرودگاه بین‌المللى امام خمینى(ره) حاضر مى‌شدم. این فرودگاه با توجه به دارا بودن مساحتى نسبتاً مناسب، ظرفیت‌هاى فراوانى براى ساماندهى بهینه امور مسافرت را دارد، اما از این ظرفیت به خوبى استفاده نمى‌شود؛ مثلاً فرودگاهى با آن عظمت داراى خدمات رفاهى مناسب براى مسافران نیست؛ به عنوان مثال، سامانه خوبى همچون اتوبوس و مترو براى حمل و نقل مسافران در نظر گرفته نشده و تنها به بهانه این‌که مسافران خارجى از وضع مالى خوبى برخوردارند، تاکسى‌هاى اطراف فرودگاه، مسافران را با هزینه‌هاى گزاف به داخل شهر منتقل مى‌کنند. ‌ ‌

قبل از اذان صبح راه افتادم تا سر وقت در فرودگاه باشم. ‌ ‌

حضور جوانان انگلیسى در فرودگاه

بیشتر مسافران را ایرانى‌ها تشکیل مى‌دادند، اما در این میان نزدیک به 30 جوان دختر و پسر انگلیسى را دیدم که به صورت گروهى به ایران آمده و اکنون در حال بازگشت به کشور خود بودند. حتى اگر در صف گرفتن کارت پرواز به لندن هم آنها را نمى‌دیدم، با توجه به چهره و لهجه‌شان به خوبى به ملیت آنها پى بردم؛ قهقه‌هاى بلند و روابط ظاهراً صمیمى بین جوانان انگلیسى، توجه همه را به خود جلب کرده بود. لباس‌هایى که پوشیده بودند ساده و راحت بود و پوشش دخترها هم به مراتب شاید مناسب‌تر از خانم‌هاى ایرانى حاضر در سالن!

ادامه دارد ...

انتهای پیام